I wish it could happen to me. (2 de 6)

El Viajero, desde un locutorio, llama a su Casa a cobro revertido. Por lo visto, parece no haber nadie al otro lado de la línea. El Viajero deja un mensaje: Que por favor enciendan el teléfono o se dejen encontrar, necesita un giro de dinero o algún tipo de ayuda para poder volver.



El Viajero se busca la vida como puede. Torpe, aprendiendo, inseguro, desubicado... Y muy hambriento. No quiere ir a la Comisaría ni a la Embajada ni nada por el estilo, tan sólo quiere comer algo y pasar las horas que tenga que pasar antes de que escuchen el mensaje en su Casa y le ayuden a volver. Por las calles del Raval Norte, se dedica a pedir dinero diciendo que ha sido robado y que necesita comer algo. Es la verdad, pero si nos lo dijera a nosotros no le creeríamos. De alguna manera, El Viajero tiene cierto reparo en reconocérselo a si mismo, pero hay algún cierto placer masoquista en la situación en la que se ha encontrado. Es consciente de que en unas horas habrá localizado a su Casa y volverá al confort habitual, con sus miserias y sus certezas. Pero ahora, por un breve espacio de tiempo, está sintiendo el desarraigo total. Y ese era, de hecho, el motivo de su viaje. Aunque esté siendo una experiencia dolorosa, El Viajero parece haberse desembarazado por fin, temporalmente, de la placenta pequeño-burguesa con la que, como angry young man, vive en complaciente rebelión.

En medio de su recién descubierta actividad de mendigo, El Viajero cree ver a La Redentora. Le acompaña una mujer que podría ser su Madre. Intuitivamente, se esconde al verla, aunque no la conoce le avergonzaría que ella le viera así. De todos modos, La Redentora cruza una mirada con él. Una mirada de curiosidad. Una mirada con hambre, como él, pero tal vez otro tipo de hambre.

La aparición del Sin Patria, un guiri cincuentón malcarado y de aire resentido, interrumpe el escondite del Viajero. Le interroga para saber si es verdad su historia de que ha sido robado y necesita algo de dinero mientras no localice a su familia. Sin perder su actitud huraña, el Sin Patria le ofrece dinero a cambio de limpiar y pintar un piso que está hecho una pocilga. Le pagará una cantidad considerable de euros si hace bien su trabajo.

Efectivamente, el Sin Patria lleva a El Viajero a un piso lleno de roña y descuidado, en una calle tipo Joaquín Costa. El Sin Patria es el dueño, se lo tenía alquilado a unos jóvenes artistas que eran unos cerdos. Ahora quiere vivir él allí, puesto que ha tenido que vender sus otros pisos por la Puta Crisis. Esta ciudad se está haciendo imposible hasta para los que, como él, no necesitan trabajar para vivir.

El Viajero se encuentra con una tarea titánica, pero la lleva a cabo. Decide que nunca ha hecho un trabajo tan duro en su vida, y que le vendrá bien para el futuro, cuando se independice y tenga que arreglar su casa. Piensa en que, si algún día se echa una novia como La Redentora y se van a vivir juntos, podrá asombrarla con su pericia como pintor, y explicarle que aprendió en una situación tan peculiar como la que está viviendo ahora. Mientras trabaja, el Sin Patria cocina algo y le invita a comer.

Más tarde, El Viajero ve como el Sin Patria se sienta en el balcón y se dedica a meditar, ajeno a cualquier tipo de ruido exterior.

Finalmente, El Viajero termina su trabajo y cobra la suma acordada. Se despide del Sin Patria, que no abandona su actitud amarga, por mucho que haya meditado.

El Viajero, ya con dinero, llama a Casa desde el mismo Locutorio. Para su sorpresa, sigue sin tener respuesta. Al menos, con el dinero que tiene en mano, podrá sobrevivir unos días mientras insiste en localizar Casa.

Lo primero que hace El Viajero tras salir del Locutorio es ir a la Boquería y allí come un poco más. Puede que esta sea la comida que mejor le haya sabido en toda su vida.

Luego, finalmente, se compra una camiseta de La Velvet Underground en una tienda del Raval Fashion.

El Viajero se toma un café en una terraza y se fuma un cigarro. En ese momento de descanso y saciedad, recuerda al Sin Patria y su meditación. Piensa en cómo le fascina la gente que es capaz de empezar su vida de cero en un país lejano. Se pregunta si él sería capaz. Y en ese momento sucede el milagro:

La Redentora interrumpe sus cavilaciones, le entra con la excusa de llevar ambos una camiseta de la Velvet Underground.

“Bueno-le confiesa ella-, yo es que siempre llevo una camiseta de la Velvet Underground”.
















(continuará)

I wish it could happen to me (1 de 6)



En la parada de Liceo, salen del metro El Viajero, cargado con una mochila gigante, y El Mentiroso, con una mochila más pequeña.

El Viajero es alguien de fuera, tal vez de algún lugar más primermundista que el nuestro. Tiene 20 años a lo sumo. No es un ángel, tampoco un demonio, pero podría llegar a ser ambas cosas. Está terminando su viaje. Pronto volverá a casa. Barcelona será su última parada. El Mentiroso es diez años mayor, autóctono, por ahora parece un tipo de fiar, es pequeño de estatura y hay algo hipnótico en su mirada, como la serpiente del Libro de la Selva. Se han conocido en el tren, viniendo de Francia.

El Mentiroso le explica su epifanía del “Espíritu del Rickshaw”:

Una vez, en un país asiático, al cruzar la frontera, corriendo hacia un autocar que partía inmediatamente y que debía coger si no quería pasar la noche a la intemperie, cogió un rickshaw para que le llevara más rápido. Allí sentado se fumó un cigarro con el conductor y se sintió más libre que nunca. El horizonte era virgen. Pero era el horizonte que él había escogido. Todo lo que le esperaba era esperanzador, aunque el futuro fuera desconocido él lo miraba sin un ápice de desconfianza. La libertad pura debe de ser algo así.

“You know what the secret is for a good traveller? The secret for never getting off the rickshaw? Never go back. –le dice El Mentiroso – A good traveller never goes back.”

El Mentiroso propone a El Viajero ir a tomar unas cervezas. Le invita a dormir en su casa, así se ahorrará los euros del hostal. Pero antes quiere sentarse en la Rambla del Raval a beber servesa-bier y fumar algún que otro canutillo. El Viajero ya se ha hecho casi toda Europa en tren, lleva poco más de un mes vagabundeando. Es su primer gran viaje en soledad. Ha pasado más tiempo venciendo sus miedos y su alienación que realmente disfrutando de ser errante. Pero tal vez ya haya aprendido a desenvolverse un poco mejor. Al principio del viaje no le era tan fácil establecer una conexión como alguien como El Mentiroso. Puede que El Mentiroso, que aún no sabemos que es un mentiroso, sea la prueba de que El Viajero ya se ha graduado como tal.

Desde la lejanía, sentado en un corro en el suelo de la Rambla del Raval, mientras el grupo de gente con el que El Mentiroso y él se han sentado habla con un latero, El Viajero ve por primera vez a La Redentora. Es una chica espigada y alegre.

A El Viajero, definitivamente, le gusta esta chica, pero piensa, al verla, que tal vez empiece a ser más feliz si entiende que hay mujeres que no están hechas para él, y La Redentora parece definitivamente una de ellas. También se fija en que lleva una camiseta de La Velvet Underground, más tarde ella le confesará que todas sus camisetas son de La Velvet Underground.

Al cerrar los bares, El Mentiroso lleva a El Viajero a su casa. Se disculpa porque vive en un sitio algo cochambroso, pero le confiesa no haber pasado una buena época con el tema hogar, los pisos cada vez están más caros en Barcelona. De hecho, antes de entrar le pide que le espere en la esquina, guardando las bolsas de ambos. El Mentiroso quiere ver si alguno de sus compañeros de piso está y avisarle de que va a llegar con alguien. “They’re special people” le avisa. Vuelve al rato y le dice que no hay nadie en casa y que podrán dormir tranquilos.

La casa del Mentiroso es un piso en la calle San Ramón o cercanías, más bien parece una casa okupada, no tanto por squatters como por gente buscavidas. No está limpia y tampoco parece haber muchas pertenencias. En todo caso hay colchones y la compañía del Mentiroso no deja de ser agradable, se echan unas risas antes de dormir. El Viajero se pregunta si algún día él abandonará todos esos pesos que le hacen la vida tan compleja y conseguirá ser tan ligero como su recién conocido amigo.

El Viajero se despierta zarandeado agresivamente por Un Ogro que parece un superviviente del ala más chunga del jevimetal, intoxicado sicóticamente por una dosis elevada de alcohol y cocaína. Al Ogro no le hace ninguna gracia descubrir este extraño durmiendo en su casa, le increpa en castellano, idioma que El Viajero no comprende, a lo que se le añade la sorpresa para este de descubrir que no queda nada del Mentiroso, ni de las pertenencias de ambos. Apenas puede descubrir, bajo la almohada, su pasaporte. Entre gritos, golpes e insultos, El Extranjero entiende que ha sido robado por El Mentiroso y que es persona non grata en esa casa.

El Ogro echa a El Viajero de la casa, dejándole en medio de una calle de putas y traficantes, sin dinero y sin nada, perdido en una ciudad extraña.

El Viajero llora de desconsuelo, pero sus lágrimas se quedan dentro.







(continuará)

¿Anochece o amanece?



PILOTO
¿Cuantas?

CO-PILOTO
Muchas.

PILOTO
No sé.

CO-PILOTO
Yo sí sé.

PILOTO
No me suena.

CO-PILOTO
A mi sí.

PILOTO
Todas se parecen.

CO-PILOTO
Frena.

PILOTO
Pronto.

CO-PILOTO
¿Cuando?

PILOTO
Allí.

CO-PILOTO
Ahora.

PILOTO
Allí.

CO-PILOTO
Está anocheciendo.

PILOTO
Está amaneciendo.

CO-PILOTO
Está anocheciendo.

PILOTO
Anochecía cuando arrancamos, ahora está amaneciendo. (pausa) Y en todo caso, anochece cada noche.

CO-PILOTO
Ya hemos pasado por aquí.

PILOTO
No sé yo.

CO-PILOTO
Muchas veces.

PILOTO
¿Cuantas?

CO-PILOTO
Y amanece cada día.

PILOTO
¿Y?

CO-PILOTO
Frena.

PILOTO
Luego.

CO-PILOTO
¿Cuando?

PILOTO
Según tú, está amaneciendo.

CO-PILOTO
¿Cuanto hace que no dormimos?

PILOTO
Poco.

CO-PILOTO
¿Cuando vamos a dormir?

PILOTO
Pronto.

CO-PILOTO
Allí.

PILOTO
Todas son iguales.

CO-PILOTO
Las mismas pitas.

PILOTO
Por eso te confundes.

CO-PILOTO
Las mismas, exactas, pitas.

PILOTO
No sé yo.

CO-PILOTO
Frena.

PILOTO
Pronto.

CO-PILOTO
¿Cuando?

PILOTO
(pausa) Esta vez sí.

CO-PILOTO
¿Esta vez sí?

PILOTO
Lo veo.

CO-PILOTO
¿Lo ves?

PILOTO
Esta vez llegamos.

CO-PILOTO
¿Esta vez llegamos?

PILOTO
Ya lo he entendido.

CO-PILOTO
¿Ya lo has entendido?

PILOTO
Muy pronto.

CO-PILOTO
¿Muy pronto?

PILOTO
Allí.

CO-PILOTO
¿Anochece o amanece? (pausa) ¿Anochece o amanece? (pausa) ¿Anochece o amanece? (pausa) ¿Anochece o amanece? (pausa) ¿Anochece o amanece? (pausa) ¿Anochece o amanece?

PILOTO
(pausa) Amanece.

CO-PILOTO
¿Amanece?

PILOTO
Sí.

CO-PILOTO
¿Amanece?

PILOTO
Amanece.

CO-PILOTO
(pausa) Amanece. (pausa) Frena de una puta vez, ¿no me escuchas?, si me das una bolsa de plástico me la voy a atar alrededor de la cabeza y me voy a apretar bien fuerte hasta que la tenga bien morada y bien seca y se me agriete y se me caiga y así no tenga que soportarte más, madre mía del amor hermoso, Dios bendito, porque al menos muerta no te voy a tener que soportar, que yo me axfisio y no llegamos a ninguna parte y no quieres frenar y yo no sé cuanto tiempo llevamos así y si no me tiro encima tuyo y te quito el volante de las manos es porque, vale, sí, me está dando un ataque, estoy histérica, pero no voy a arriesgar mi puta vida porque al volante haya un enajenado mental, la hostia puta, un Klaus Kinski pajillero de picha corta eyaculador precoz e impotente, porque yo al menos, te estoy hablando, ya podrías quitar los ojos de la carretera un momento y mirarme, para la mierda que te sirve mirar a la carretera, por favor, porque yo, te digo, joder, me cago en la leche que mamaste, yo le tengo un mínimo aprecio a mi vida, al menos yo le doy un valor a esto que me está sucediendo y no voy como un zombie del puto punto a) al puto punto b) una y otra vez ad eternum malgastando mi puta pobre existencia mareándome encerrada en este coche que apesta a vómito seco y me está destrozando las lumbares y los isquiones y las cervicales y el pensamiento y el alma y el coño que ya no sé ni qué coño es el coño y me sumerjo en esta mierda de angustia que me está carcomiendo poco a poco como si fuera el cadáver de un perro apestado al que se lo está comiendo una piara de ratas parapléjicas de dientes afilados y uñas negras que se me están clavando en todos los pliegues y en los orificios y estoy desangrándome y me escuece y aún así estoy aquí aguantándome sin desfallecer no sé porqué jodido milagro o porqué jodido castigo divino de los dioses del Olimpo pero dudo mucho que aguante ni un segundo más sin que el cerebro se me gire del revés definitivamente y ya no haya vuelta atrás a lo que algún día fue mi vida antes de que metieras esa llave oxidada en el starter pero al menos yo trago y trago y sigo aquí y aguanto el tipo no sé si porque es que soy fuerte o masoquista o en el fondo espero el momento apropiado para vengarme y devolvértela cuando menos te lo esperes y hacerte pagar con creces por este dolor interminable que me estás inflingiendo. (pausa) Gallina sin cabeza. (pausa) Mierda. Mierda. Mierda. (pausa muy larga) Vamos a ver. Sí, te cuesta, te cuesta, pero tampoco has tenido mucho tiempo para aprender, has postergado por miedo y has postergado por ignorancia. No es que no te hayan enseñado, es que encima te han enseñado mal. Pero no te rindes, luchas, eso lo sé ver. Te pierdes, de acuerdo, pero tu hambre es imbatible. Es verdad que ese hambre te juega malas pasadas, porque te ciegas y no ves tres en un burro, de tan espeso que es ese deseo que te inunda. Pero no te preocupes, ¿eh?, yo también estoy aprendiendo y me has enseñado mucho, joder, he aprendido mucho de la carretera aquí sentada a tu lado. Y lo que me has enseñado ahora lo puedo poner en práctica, ¿sí? Ahora me toca a mi. Ahora cojo yo el volante. Confía en mí. Puedo hacerlo. Pero debes hacerme caso. Prometo escucharte, prometo no castigarte, prometo no castigarte injustamente en todo caso, pero cojo yo ahora yo cojo yo ahora yo cojo el volante. Necesitas cierta educación. Yo me encargaré. No seas impaciente. Déjame que te mime. Por favor. Vamos a llegar lejos. Porque vamos a encontrar desvíos que no nos podemos ni imaginar. Confía en mí. Me haces reír de vez en cuando y lloras si lo necesitas, ¿sí? Pero frena. Estarás en buenas manos. Soy yo quién te va a cuidar. No esperes otra cosa. No me traiciones. Confía en mí. El premio será para los dos. Los premios. Habrán muchos premios, ya verás. Muchos premios para ti y para mi. Vas a gozar, de verdad, como no has gozado nunca, pero debes frenar y soltar el volante definitivamente y dejarme conducir, ¿me estás oyendo? Puedes poner música. Puedes dormir. Puedes poner esa puta cinta de Camela si quieres. Puedes hablar y puedes mirar el mapa. Aquí estoy. Te escucharé. Y te meteré mano si hace falta. Puedo conducir y meterte mano a la vez, ya lo sabes. Si no me estreso, si mantengo la calma, puedo hacerlo. Confía en mí. No estarás solo. Estamos juntos. Que nada te haga creer lo contrario: No estarás solo. Estás conmigo. Nos queremos, con todo. Confía en mí. Yo confío en ti. Nadie va a cuidarte como yo. Frena. (pausa) Te voy a hacer muy feliz. (pausa larga) Bien. (pausa) Eso es.


Huele a talco



REY
Te lo dije, ¿verdad?

REINA
Sí.

REY
¿Y?

REINA
Pues sí. (pausa) Me lo dijiste, y sí. (pausa) Y sí.

REY
Sí.

REINA
Sí.


REY
(pausa) Sí.

REINA
Sí.

REY
Hace una buena noche.

REINA
De verano.

REY
(pausa) Me encanta respirar.

REINA
(pausa) ¿Puedo abrirlo? (pausa) ¿No? (pausa) ¿No puedo?

REY
Puedes hacer lo que quieras.

REINA
¿Sí?

REY
Pero preferiría que no.

REINA
(pausa) Por favor.

REY
No me tienes que pedir nada.

REINA
Quiero abrirlo.

REY
Preferiría que no.

REINA
Ábrelo tú.

REY
Yo no quiero abrirlo.

REINA
Yo sí.

REY
Ábrelo si quieres. (pausa) Pero preferiría que no.

REINA
(pausa) Se me duermen los brazos.

REY
Ponlo sobre tus piernas.

REINA
Me he cansado de tenerlo sobre mis piernas. Me saldrán marcas en las rodillas. (pausa) He abierto otros.

REY
Sí.

REINA
¿Y este?

REY
Este preferiría que no.

REINA
Pero quiero saber qué hay dentro.

REY
(pausa) ¿Sí?

REINA
Sí.

REY
¿Por qué? (pausa) Te lo dije, ¿verdad? (pausa) Y aquí estamos, ¿verdad? (pausa) Preferiría que no.

REINA
¿Qué hay dentro?

REY
¿Te lo dije?

REINA
Me lo dijiste.

REY
¿Y?

REINA
Sí.

REY
Sí.

REINA
Sí.

REY
Sí, has abierto otros. Pero no eran este. Este es este. Y nunca lo has abierto. Y así ha ido bien, ¿verdad? (pausa) ¿Verdad?

REINA
Creo que sí.

REY
¿Crees?

REINA
Creo.

REY
¿Sí? (pausa) Pues eso es suficiente.

REINA
Quiero saber que hay dentro.

REY
(pausa) Ya no hace tanto calor.

REINA
Por favor. (pausa) Por favor.

REY
¿Quieres saber qué hay dentro? (pausa) ¿De verdad? (pausa) ¿De verdad necesitas saber qué hay dentro? (pausa) ¿No te basta con olerlo? ¿Con moverlo un poco para ver como suena? ¿Necesitas abrirlo de verdad?

REINA
(pausa) Huele a talco.

REY
Huele a talco. (pausa) ¿No estimula eso tu imaginación?

REINA
¿Y mis rodillas? ¿No te importan mis rodillas? ¿O que se me duerman los brazos?

REY
(pausa) ¿Quieres que te lo aguante un rato?

REINA
(pausa larga) No. (pausa) Es mío.

REY
(pausa) Es tuyo.

REINA
Puedo hacer lo que quiera.

REY
Sí.

REINA
Sí.

REY
Sí.

REINA
Sí. (pausa) Puedo abrirlo si quiero.

REY
Estamos aquí, ¿verdad? Te lo dije, ¿verdad? Y estamos aquí.

REINA
¿Nadie lo ha abierto? (pausa) No me mientas. (pausa) ¿Nadie antes lo ha abierto? (pausa) ¿Nadie antes lo ha abierto?

REY
Estamos aquí. ¿No oyes los grillos?

REINA
Puedo abrirlo si quiero.

REY
Puedes hacer lo que quieras.

REINA
Puedo.

REY
Puedes.

REINA
Puedo.

REY
(pausa) Puedes.

REINA
(pausa larga) Hace una buena noche.

REY
De verano.

REINA
Puedo.

REY
Puedes. (pausa) ¿Quieres que te lo aguante yo?

REINA
Es mío. (pausa) Me encanta respirar.

I have no legs.



MENDIGO
(cantando) I have no legs, I have no legs. I have no legs, I have no legs.

PILOTO VIEJO 1
Ya está otra vez.

PILOTO VIEJO 2
Como un niño pequeño.

PILOTO VIEJO 1
(imitando un niño) “Mama, mama, me he hecho daño en la rodilla.”

PILOTO VIEJO 2
Dios, qué agotador.

PILOTO VIEJO 1
(sigue con su imitación) “Mama, mama, ¿no lo ves? ¿No ves que me he hecho daño?”

PILOTO VIEJO 2
Es axfisiante.

PILOTO VIEJO 1
No le soporto.

PILOTO VIEJO 2
Cada día, cada puto día.

MENDIGO
(cantando) I have no legs, I have no legs. I have no legs, I have no legs.

PILOTO VIEJO 1
La casa de mi abuela era minúscula.

PILOTO VIEJO 2
Pero mira dónde has llegado.

PILOTO VIEJO 1
Muy pequeña. Una caja de cerillas. Y allí vivía ella con sus cinco hijos. Y luego los nietos. Techos bajos, muchas paredes y nidos de palomas al lado de las ventanas haciendo “gulugulugulugulu” de la mañana a la noche.

PILOTO VIEJO 2
Pero mira dónde has llegado.

PILOTO VIEJO 1
Eso es verdad.

PILOTO VIEJO 2
Nadie iba a imaginar que llegaras a ser piloto de avión.

PILOTO VIEJO 1
Para lo que me sirve.

PILOTO VIEJO 2
Eso es lo de menos, pero eres piloto.

PILOTO VIEJO 1
Soy piloto.

PILOTO VIEJO 2
De avión.

PILOTO VIEJO 1
Piloto de avión.

PILOTO VIEJO 2
No todo el mundo puede decir eso.

PILOTO VIEJO 1
Me ponía a saltar en su sofá.

PILOTO VIEJO 2
Eres piloto.

PILOTO VIEJO 1
Una vez le destrocé el sofá. Le hice un boquete con la espada de un muñeco horroroso.

PILOTO VIEJO 2
¿Horroroso?

PILOTO VIEJO 1
Era de mi abuela, pero era horroroso.

PILOTO VIEJO 2
(cantando) I have no legs, I have no legs. I have no legs, I have no legs.

PILOTO VIEJO 1
¿Quieres hacer el favor de callarte, lisiado?

PILOTO VIEJO 2
Insecto deforme.

PILOTO VIEJO 1
Escupitajo con grumos.

PILOTO VIEJO 2
Aborto demandante.

PILOTO VIEJO 1
Demonio. Fu, fu, fu.

PILOTO VIEJO 2
Fuera. No te conocemos.

PILOTO VIEJO 1
Ni nos toques.

PILOTO VIEJO 1
Apestas.

PILOTO VIEJO 2
Arrástrate hacia otra esquina.

PILOTO VIEJO 1
Cada puto día igual.

PILOTO VIEJO 2
Nadie te va a dar limosna ya.

PILOTO VIEJO 1
Al menos por aquí.

PILOTO VIEJO 2
Eso.

PILOTO VIEJO 1
Se te acabó el cuento, hez parlante.

PILOTO VIEJO 2
Cantante.

PILOTO VIEJO 1
Se te acabó el cuento, hez cantante.

PILOTO VIEJO 2
Mejor.

PILOTO VIEJO 1
Mi abuela era una mujer maravillosa, con unos senos preciosos.

PILOTO VIEJO 2
Sí, señor.

PILOTO VIEJO 1
Unos senos que le colgaban como zapatos de payaso.

PILOTO VIEJO 2
Así eran los pechos de antes.

PILOTO VIEJO 1
Unos buenos pechos, sí.

PILOTO VIEJO 2
No están hechos para los gustos de ahora.

PILOTO VIEJO 1
Todo cambia.

PILOTO VIEJO 2
Nada permanece, amigo.

PILOTO VIEJO 1
¿Me lo dices o me lo cuentas?

PILOTO VIEJO 2
Pero tu abuela debía tener unos buenos pechos.

PILOTO VIEJO 1
Sí.

PILOTO VIEJO 2
¿Verdad?

PILOTO VIEJO 1
Sí, señor. Sí sí sí. Unos buenos pechos.

PILOTO VIEJO 2
¿Sí?

PILOTO VIEJO 1
(pausa) Sí. (pausa) Unos pechos acogedores. (pausa) Mi abuela se enfadó mucho. (pausa) Me dijo: “No va a quererte nadie”. (pausa) Por lo del boquete. (pausa) Era una buena mujer, que en paz descanse. (pausa) “No va a quererte nadie”, me dijo.

PILOTO VIEJO 2
Pero eres piloto.

PILOTO VIEJO 1
Me dijo “No va a quererte nadie”.

PILOTO VIEJO 2
Sí, te escucho.

PILOTO VIEJO 1
Y su vecina, que era como una madre para ella, y que era una mujer de una presencia casi mítica, una mujer con una luz especial, el pelo blanco y fuerte, y una mirada, una mirada humilde y penetrante, llena de conciencia y de vida, de pura vida irreductible, severa pero extremadamente generosa, me miró, al ver el boquete que había hecho en el sofá, me miró después de que mi abuela dijera aquello de “No te va a querer nadie”, me miró con una decepción tan grande. Me miró, me clavó una mirada, me miró. Y aún recuerdo esa mirada. Y cada vez que la recuerdo, la mirada, siento que comprendo algo más esa decepción. (pausa) Siento que me mira así aún. (pausa) Si miro a esa esquina fijamente unos minutos estoy seguro de que la terminaré descubriendo otra vez, allí a lo lejos, escondida tras la ventana, mirándome con la misma decepción. (pausa) Hice un boquete muy grande.

PILOTO VIEJO 2
(pausa) Eres un gran piloto. (pausa) De los mejores. (pausa) Eres un referente para los muchachillos que entran en la academia, tienen fotos tuyas en las aulas, hablan de tus hazañas como si fueran gestas homéricas. Es la pura verdad. Y las mujeres te miran cuando se cruzan contigo. A tu edad aún te miran las mujeres, tu problema es que no te das cuenta, y es un pecado no darse cuenta, pero a tu edad aún te miran las mujeres.

MENDIGO
(cantando) I have no legs, I have no legs.

PILOTO VIEJO 2
Oye, piernas largas, ven aquí, que hoy me he levantado generoso. (hace ademán de sacar su cartera) Ven, anda, corre para aquí, cucarachilla, acércate. (cuando lo tiene cerca, le pisa la cabeza tirándole al suelo) ¿Qué te hemos dicho? Desgraciado, te estoy hablando, ¿qué te hemos dicho?

PILOTO VIEJO 1
Quiste de grasa, respóndele.

PILOTO VIEJO 2
Sí, respóndeme. ¿Qué te hemos dicho?

MENDIGO
Que – me – vaya.

PILOTO VIEJO 1
Mira, orejas tiene el tarado.

PILOTO VIEJO 2
Ya lo veo, qué descubrimiento, me has sorprendido, cloaca apestosa. ¿Qué te hemos dicho entonces?

MENDIGO
Que – me – vaya.

PILOTO VIEJO 2
¿Que te vayas a donde?

MENDIGO
Que – me – vaya – a – otra – esquina.

PILOTO VIEJO 2
Eso es.

PILOTO VIEJO 1
Exactamente.

PILOTO VIEJO 2
Que te vayas a otra esquina con tu jodienda interminable.

PILOTO VIEJO 1
(imitando a un niño que llora) “Soy un inválido, ese es el secreto de mi éxito, ¿no lo entienden?, ser un inválido”.

PILOTO VIEJO 2
Que te vayas de una vez, ¿estamos?

PILOTO VIEJO 1
(sigue con su imitación) “Soy un discapacitado, la sociedad debe aceptarme, la sociedad es mala porque no acepta a los discapacitados, la sociedad me tiene que aceptar, la sociedad debe aceptarnos a los discapacitados.”

PILOTO VIEJO 2
No vuelvas más. Ya te conocemos. Ya sabemos lo que quieres. Ya sabes que no te lo vamos a dar. No tiene sentido. Vete a otro lugar. Tal vez en otra esquina tengas éxito. Tal vez en otra esquina tu estrategia comercial funcione. Aquí, y lo sabes muy bien, aquí se te han agotado los cartuchos, no hay más pólvora para ti, ¿lo entiendes eso? ¿Lo entiendes? Míralo así, ¿de acuerdo? Plantéatelo así: Esto es el Fort Knox, ¿estamos? Nosotros somos el séptimo de caballería. Tenemos armas para parar un tren, para ganar la tercera guerra mundial, somos militares de élite, preparados científicamente para destrozar cualquier enemigo sin tener ni una mísera baja. Ni una pequeña, imperceptible, anecdótica baja. Sin ni siquiera despeinarnos ni rompernos la uña del dedo meñique. Y tú eres un indio bastardo solo y subnormal. Y apenas llevas un petardo mojado que te compraste el año pasado en Chinatown. Plantéatelo así. ¿Por qué no desistes de una puta vez y te marchas a otra puta esquina, me cago en el puto día en que naciste?

MENDIGO
Ahora – me – voy.

PILOTO VIEJO 2
¿Sí?

PILOTO VIEJO 1
Le has convencido.

PILOTO VIEJO 2
¿De verdad?

PILOTO VIEJO 1
Te lo ha dicho.

PILOTO VIEJO 2
¿Te vas a ir?

MENDIGO
Ahora – me – voy.

PILOTO VIEJO 2
¿Vas a cumplir tu palabra?

PILOTO VIEJO 1
Lo has conseguido.

PILOTO VIEJO 2
¿Vas a desaparecer de nuestra vida por siempre?

PILOTO VIEJO 1
Has sido muy convincente.

PILOTO VIEJO 2
¿Vas a desaparecer de nuestra vida por fin?

PILOTO VIEJO 1
Te ha dicho que se va a ir.

PILOTO VIEJO 2
¿Sí? ¿Va a acontecer ese milagro?

PILOTO VIEJO 1
Esas han sido sus palabras.

PILOTO VIEJO 2
¿Me lo puedes repetir? ¿Puedes regalarme los oídos, por lo que más quieras?

MENDIGO
Ahora – me – voy.

PILOTO VIEJO 2
(deja de aplastarle la cabeza contra el suelo) Te lo agradecemos.

PILOTO VIEJO 1
De todo corazón.

PILOTO VIEJO 2
En el fondo eres un buen tipo.

PILOTO VIEJO 1
Al menos sabe escuchar.

PILOTO VIEJO 2
Yo pensaba que no sabía.

PILOTO VIEJO 1
Pero te ha demostrado que sí: Sabe escuchar.

PILOTO VIEJO 2
Lo cuál es una buena lección.

PILOTO VIEJO 1
Exactamente.

PILOTO VIEJO 2
La gente siempre puede sorprenderte.

PILOTO VIEJO 1
La gente puede cambiar.

PILOTO VIEJO 2
Es esperanzador comprobarlo.

PILOTO VIEJO 1
Sólo hay que darles los estímulos correctos.

PILOTO VIEJO 2
Y ser paciente.

PILOTO VIEJO 1
Sí, señor. (pausa) Tú también eres un buen piloto.

PILOTO VIEJO 2
Muchas gracias.

PILOTO VIEJO 1
Al menos yo lo creo.

PILOTO VIEJO 2
Estaba esperando que lo dijeras.

PILOTO VIEJO 1
Lo sé.

PILOTO VIEJO 2
Finalmente has sido humilde y lo has dicho.

PILOTO VIEJO 1
Me siento generoso.

PILOTO VIEJO 2
Estás más guapo así.

PILOTO VIEJO 1
Hago lo que puedo.

PILOTO VIEJO 2
No nos sirve de mucho en estos momentos, tienes razón, pero yo lo sé. Yo lo sé y tú lo sabes.

PILOTO VIEJO 1
Sí, señor.

PILOTO VIEJO 2
Yo soy un buen piloto y tú eres un buen piloto.

MENDIGO
(cantando en el mismo lugar de siempre) I have no legs, I have no legs. I have no legs, I have no legs.

PILOTO VIEJO 2
(pausa larga) Tu abuela debía de tener unos pechos preciosos.

PILOTO VIEJO 1
¿Mi abuela? (pausa) No lo sabes tú bien.

PILOTO VIEJO 2
A veces aún recuerdo como eran antes los pechos de las mujeres. (pausa) A veces aún puedo recordarlos.

PILOTO VIEJO 1
Acogedores. Eran acogedores.

PILOTO VIEJO 2
(pausa) Exactamente.

This time we've got it right.



NEPO
Me acuerdo perfectamente de la sensación. Me acuerdo de pensarlo al poner esta cinta. Con ocho años. Me acuerdo de pensarlo al poner esta canción y pulsar play y en ese momento pensar: Agüita. ¿Y si ahora, en este mismo instante, justo ahora, hay otra persona, una niña, porque yo soy heterosexual desde que nací, vaya, una niña de ocho años también, en alguna otra parte del mundo, que esté poniendo este casette justo en el mismo lugar en el que yo lo pongo, y pulsa play a la vez que yo y escucha la misma canción a la vez que yo? Claro, esto era antes de internet y de spotify y de youtube, ¿no?

SERGI no responde. Se enciende un cigarro.

NEPO (CONT)
Me acuerdo de pensarlo y de decir: Si esa persona existe, esa será mi verdadera alma gemela, la persona que siente lo mismo que yo, porque la música es el espejo de tu alma, de aquello más esencial que hay en ti, ¿o no, Sergi?, y si ella ha decidido escuchar la misma canción que yo en el mismo momento que yo es porque ella, esa persona hipotética, ella posee un alma que es, en esencia, un espejo de mi propia alma.

NEPO también saca de la caja un radiocassette antiguo.

NEPO (CONT)
Y si el milagro acontece y esa persona existe, (lleva el radiocassette hasta un rincón) esa será la persona que me complementará de verdad, porque su alma, que se ve reflejada de la manera más pura en la música como antes te decía, su alma está hermanada con la mía, así que esa será la persona me aceptará como soy, con mis monstruos, con mis ángeles,

NEPO (CONT)
...esa será la persona a la que nunca jamás podré herir, nunca jamás podré defraudar ni herir ni querer en exceso, y nunca jamás me fallará a mi, (se agacha y enchufa el radiocassette)porque nuestros caminos son en el mismo camino, porque se habrán fundido, si no antes, en el momento en que los dos habremos puesto esta canción a la vez, y nuestra vida no dejará de ser incompleta hasta que no nos encontremos cara a cara. (mete el casette en el radiocassette) Puede sonar duro. Pero cuando nos encontremos sabremos inmediatamente que por fin, al fin, Sergi, vamos a ser felices para siempre.

"Oh, señor. Sí, señor. Salva a este anciano profesor."



SERGI
¿Me quieres?

CARLOTA
¿Tú qué crees?

SERGI
Dímelo.

CARLOTA
Me da pereza.

SERGI
¿Qué?

CARLOTA
No quererte me da pereza. Una pereza que te cagas.

Pistoletazo de salida



"Tothom s’aïlla allà fora. Amb les seves feines, els seus IPods, els seus Facebooks, els seus llibres al metro i la seva cocaïna. (pausa) Si vols canviar algo, si vols, si vols ser subversiu, atreveix-te allà fora. Trenca les cadenes allà fora. És allà fora on s’han de fer les coses. Estimar és compartir. Suena jipi? Pues ara seré jipi. Estimar és acceptar que ets una puta persona de merda, i nosaltres, els altres, també som unes putes persones de merda. I és maravellós, Simó. És el millor que hi ha, és el millor que hi ha en el món, ser una puta persona de merda. "

Mensaje en una botella

Esto de los cortos es como echar al mar botellas con mensaje. Nunca sabes cuando puedes recibir respuesta.

Ya me había olvidado de la distribución de Dibujo de David cuando los amigos de Playtime me avisan de que el día 13 de diciembre se podrá ver nuestra última producción audiovisual, junto con otros cuantos cortos entre los cuales está esta pequeña obra maestra, en Mallorca, en el espacio NUU.

En la misma muestra, unos días antes, el 6 para ser más exactos, se podrán ver también unos cuantos clips muy recomendables. Como éste, del archiconocido grupo de ese polimórfico ser llamado Roger Padilla. Además del video que acompaña estas líneas, dirigido por el hiperactivo Eduardo Rhoppe, y protagonizado por mi nuevo grupo barcelonés favorito. Va a dar que hablar. ¿Qué apostamos?

Pepinos blandos



"Jo sóc racista.

Racista, és a dir, a veure, classista, no? Jo sóc un snob. Jo m’acuirasso. És que tinc jiñe. Em fa basarda. I no nomès això, hòstia, també és una qüestió, suposo, suposo que també és una qüestió de que em fot mandra.

Jo nomès us estic parlant de ser-ne conscient. El que us vull dir és que jo ho admeto, que sóc racista. Jo accepto que m’aparto, per instint, m’aparto del que, del que no conec, del que és estrany, del que… Jo ho accepto. Ho accepto, i en conseqüència jo m’ho curro. Jo m’ho vull currar. Però primer ho accepto: Jo sóc racista.

Ma mare sempre, ella sempre em, ella em va criar en un Pump & Seal, eh?, envasat al buit. “¿A quién le gustan los pepinos blandos? Envase sus pepinos al vacío con Pump&Seal.” Per que m’entengueu, no?, a veure, el més exòtic que podia trobar al meu voltant, eh?, el més exòtic era la col.lecció complerta que em va regalar de “Les aventures de Tintín”. I jo he heretat d’ella totes aquestes pors petit-burgeses, totes aquestes… Ei, ei, un moment, això no serà, un moment, qui s’esperi aquí un auto-psicoanàlisi complaent on acusi a mons pares, especialment ma mare, uf, la meva pobre mare!, de tots els meus mals, desgràcies i malestrugances i de com poc el món m’estima i tota aquesta merda, eh?, qui s’esperi això aquí no ho trobarà, estem? Però, això si, joder, això si que ho he de dir, ma mare em va educar amb por a l’estranger, al moreno. Inconscientment, ella es una dona moderna, per favor; mai no em va dir la meva mare: “Fill meu, els negres taquen”. Però ja m’enteneu, no?, o no? Ella mira el món amb por.

I jo també.

I mon pare no és moreno, no és molt moreno, però és de fora, no és de casa.

És andalús.

Així doncs estic amb ell, vale?, con mi padre, en el tren. (s’asseu) Tinc onze anys, crec que tinc onze anys, si. Estem sols en el compartiment. Anem de Córdoba a Cádiz. Estoy incómodo, crec que sempre he estat incòmode amb ell, gairebé sempre. I aleshores entren, en el nostre compartiment, entren, i s’asseuen davant nostre, entren dos gitanets de aspecte…

Sorollosos. Lumpen. Riuen fort. Parlen amb orgull. Fumen cigarros d’una flaire molt forta per mi, no?, fumen porros. Ens miren desafiants, molt confiats. Són morenos.

Porten una ràdio des d’on se sent flamenco puro y gitano, música d’una tribu salvatge, i miro a mon pare y yo no sé si nos va a poder defender de estos dos bárbaros, d’aquests dos caníbals. Tengo once años, hòstia, jo no estic acostumat a sortir de viatge amb mon pare, ni tan sols estic acostumat a veure’l, i molt menys a sortir de Catalunya, i tinc por, estem sols aquí, en el tren, en el compartiment, i no hi ha ningú que ens pugui ajudar si ens passa res, i nomès he vist a tios com aquests dos en las pel.lis de navajeros que fan per la tele. “El Pico Uno”, “El Pico Dos”, “Yo, el Vaquilla”.

Mon pare, mon pare obre la bossa i treu un dels seus propis cassettes, saluda als dos gitanos i els hi ofereix el cassette. És una grabació d’un elepé de Triana, “El Patio”, i si hi ha algú aquí que no l’ha sentit mai li recomano que ho faci, però tant és, ja hi arribarem més endevant, pero si, si, és com una mena de Pink Floyd, per fer-vos-en cinc cèntims així en un moment, una espècie de Pink Floyd a lo sevillano, sicodèlic, molt flamenc, molt rockero, poético, terrorífic.

Així doncs que els hi dóna aquest cassette, si?, i els gitanets el posen i ells ja el coneixen i els encanta, i comencen a cantar amb mon pare, y hacen palmas, y se fuman el canuto con él, y de golpe, de golpe ja s’han estovat, ja no són una amenaça, i miro a mon pare, no?, el miro així com, lo miro fumando con los dos gitanos, lo miro así, i, joder, és en aquest moment, es en este puto momento, és en aquest moment, en aquest precís moment, quan me n’adono…"

Traducció al català per Joan Bacardí and yours truly

Lisergia innata.




Desde el laboratorio Prisa Mata estamos investigando en la nunca suficientemente atendida sicodelia infantil.

Asómense por aquí en breve y podrán gozar de los resultados. It's far out, dude!

CARTA ABIERTA DE DENUNCIA DEL ESTRENO FANTASMA DE “¡SOY UN PELELE!”





Con un poco de retraso, porque mi Mac así lo ha querido, hago eco de la carta de denuncia del amigo Hernán, para que pueda estar al caso alguien que viva en el polo norte y no se haya enterado aún:

"Rogamos la difusión pública de esta nota en la que denunciamos cómo el esfuerzo colectivo para realizar una película se ve tristemente frustrado cuando una productora se aprovecha de la posibilidad de obtener ayudas públicas sin tener obligación de estrenar sus películas de la manera adecuada. Éste es el caso de “¡Soy un pelele!”, de Hernán Migoya, que ha sido estrenada silenciando su difusión, sin convocatoria de prensa y sin siquiera disponer del cartel oficial del filme para su exhibición en las salas. La productora del filme, Iris Star, con sus responsables al frente, Pere Domènech y su hijo Jaume Domènech, nunca han mostrado interés en la exhibición apropiada de la película, salvo para obtener subvenciones.

Desde el inicio del proyecto, en el año 2003, éstos son los desmanes cometidos por Iris Star:
Oscurantismo absoluto en torno al presupuesto de la película. Ni siquiera el director supo nunca de qué dinero disponía para realizar el filme.
Se falseó públicamente el número de semanas destinadas al rodaje de “¡Soy un pelele!”. En el dossier de prensa oficial, figuran como 8 semanas las dedicadas a la filmación, cuando en realidad fueron 27 días (menos de 6 semanas), concretamente del 2 de noviembre al 12 de Diciembre de 2006.
Una semana antes de empezar a rodar, pretenden despedir al director, porque les parece excesivo el planning de rodaje. Más tarde averiguaremos que su intención era reducir la filmación a quince días, la mitad de lo requerido.
Interrupción abrupta y sin explicaciones del rodaje, a tres días de concluirse el plan previsto de 6 semanas.
Retención por parte de la productora del material rodado a lo largo de un año entero, sin posibilidad de acceso a él para su visionado y montaje.
Transcurrido más de un año, el montaje ya realizado demuestra que, efectivamente, se necesita rodar el material extra que la productora se negó a filmar en su momento, para la completa comprensión del guión. Se reúne de nuevo a todo el equipo, más de doce meses después, para un solo día de rodaje concedido. Iris Star deja a deber el sueldo de casi todo el personal movilizado -incluyendo la remuneración por la banda sonora a los músicos y al compositor principal, Refree, que ha trabajado sin contrato hasta hace escasos días-, y sólo accede a empezar a pagarlo cuando se le echa encima el límite de fecha de estreno, impuesto por los organismos públicos.
Seleccionada en la Sección Oficial No competitiva del Festival Internacional de Cinema de Catalunya SITGES 2008, los responsables de Iris Star no hacen acto de presencia en la rueda de prensa del filme, temerosos de que algún periodista saque a colación el hecho de que la película ha sido rodada enteramente en lengua castellana. Se le solicita al director por parte de los responsables de la productora que, de ser requerido sobre el tema, afirme una falsedad: que la película sí está rodada en catalán, pero extremadamente bien doblada al castellano. Todo lo cual induce a sospechar que se esconden intereses ocultos referentes a ayudas económicas de la Generalitat de Catalunya, destinadas a proyectos rodados en lengua catalana.
Un año después de su exhibición en el Festival de Sitges, Iris Star no tiene más remedio que estrenar la película, presuntamente para cobrar otra subvención que así lo estipula. Debido a la presión del propio director, la productora se ve obligada a salir con varias copias, siete en total -trece menos de las acordadas inicialmente-, pero sin duda más de las que la empresa hubiera deseado.
Iris Star, en todo momento, evita implicarse en promocionar el estreno:
-A día de hoy, todavía no se ha difundido el tráiler de la película, montado por el propio director para su difusión por televisiones y cines, igual que tampoco se difundió a los medios correspondientes, meses atrás, el videoclip del tema principal de la película, compuesto por Refree e interpretado por los Hermanos Calatrava.

-El estreno no se confirma a la propia jefa de prensa hasta dos semanas antes de la fecha escogida, impidiendo una labor adecuada de promoción, hasta el punto de motivar la dimisión de esta profesional.

-La rueda de prensa, prevista para el día jueves 22 de Octubre de 2009, se llevó a cabo en el Cine Palafox de Madrid sin haberse realizado absolutamente ningún comunicado oficial previo ni nota de prensa a los medios, debido a lo cual únicamente asistieron dos periodistas, gracias a que habían sido avisados por el propio director. La prensa, sencillamente, no fue convocada por Iris Star.

-A la rueda de prensa tampoco pudo acudir el protagonista masculino de la película, Roberto Sanmartín, debido a la incompetencia a la hora de reservarle un vuelo desde las Islas Canarias, dado que se facturó el billete a su nombre artístico.

Tan poco interés ha manifestado la productora en la difusión del estreno de la película, que ni siquiera dispone de las copias del cartel original de la misma para suministrarlas a las salas de exhibición. Red Pixel, el estudio de diseño original del cartel -ya utilizado en el preestreno en Sitges-, se negó a facilitar de nuevo los archivos para la impresión del mismo ya que Iris Star no ha efectuado el pago del trabajo realizado –motivo por el cual ha sido realizada la correspondiente demanda judicial-, por lo que la productora improvisó por su cuenta y riesgo la recreación de un cartel imitativo, utilizando sin permiso de su autor las mismas fotografías en baja resolución. El resultado es tan grotesco que incluso han olvidado incluir en el cartel “recreado” el nombre de la protagonista femenina, la actriz Rosa Boladeras.

No existe mayor frustración para un equipo de artistas que el hecho de que el fruto de su trabajo ¡de seis años! sea maltratado y silenciado de tal manera, en aras de la especulación económica.

Toda obra artística financiada con ayudas públicas debe tener la oportunidad de ser accesible al público. Todos los ciudadanos deben tener la posibilidad de conocer y, si lo desean, acceder a aquellas obras que se han co-financiado con sus impuestos: en este caso, se ha impedido cualquier posibilidad de que el público tenga conocimiento de su existencia para decidir si desea acudir al cine o no.

¿Tiene derecho una productora que recibe dinero de las administraciones públicas a realizar estrenos fantasmas, falseando presuntamente el idioma de filmación original, reduciendo al máximo las partidas destinadas a rodaje, tiradas de copias y difusión, e impidiendo que el público pueda acceder a la obra realizada con ese dinero?

Creemos que es una vergüenza que, mientras la inmensa mayoría de las productoras de nuestro país luchan para mejorar la calidad y difusión de nuestro cine, exista aún una productora subvencionada a la que le conviene económicamente no estrenar como es debido sus películas, dando la espalda olímpicamente a los posibles ingresos de taquilla y obteniendo beneficios con la mera especulación de las ayudas obtenidas desde las administraciones públicas.

¿Por qué Iris Star ha cambiado de nombre como empresa (ahora es Stardis) y de sede social? ¿Tal vez pretende burlar el rastro de sus acreedores y así seguir solicitando nuevas subvenciones para nuevos proyectos que tampoco llegarán a conocimiento del público?

Obviamente, los abajo firmantes no estamos cuestionando la política de subvenciones públicas ni la profesionalidad de nuestro gremio, solamente la existencia de un caso absolutamente aberrante, que por su desfachatez avergüenza al resto del sector audiovisual.

Por todo ello, solicitamos que los medios de comunicación investiguen a fondo y denuncien llegado el caso, y que los organismos públicos garanticen la transparencia en la concesión de subvenciones para asegurar la sana administración de las ayudas otorgadas, y para que no se repita la existencia de empresas parasitarias en nuestra industria. "

A 26 DE OCTUBRE DE 2009, FIRMAN ESTA DECLARACIÓN:

Hernán Migoya (34745525-T), director de ¡Soy un pelele!

Roberto San Martín (X6522074-X), actor de ¡Soy un pelele!

Rosa Boladeras (45470502-P), actriz de ¡Soy un pelele!

Francisco Calatrava (García Lozano, 36460488Z), actor de ¡Soy un pelele!

Jordi Ordóñez Medina (34737248-A), actor de ¡Soy un pelele!

Francesc Prat Dutren (38146561-A), ayudante de dirección de ¡Soy un pelele!

Bernat Bosch (43727222-J), director de fotografía de ¡Soy un pelele!

Nina Caussa (46750799-X), ayudante de producción de ¡Soy un pelele!

Anna Pons García (38145763-X), figurinista de ¡Soy un pelele!

Làia Serra Ros (47713814-S), Dpto. de Arte de ¡Soy un pelele!

Pepe Cáceres (52160880-P), técnico de sonido de ¡Soy un pelele!

Fric López Verdeguer (46141614-A), key grip de ¡Soy un pelele!

Juan Andrés Pegoraro (X 2047950-F), foto fija de ¡Soy un pelele!

Anna Solanas Santacana (46360102-Z), sonorista de ¡Soy un pelele!

Luis Roldán (46053370-X), diseñador cartel de ¡Soy un pelele!

Y por si alguien es de la opinión de que hay películas cuyo derecho a la exhibición no merece ser defendido, incluimos una crítica de Fausto Fernández, crítico y especialista de la revista Fotogramas; crítica que no será nunca publicada, pues Iris Star no avisó a tiempo del estreno de ¡Soy un pelele! Fausto Fernández ha tenido la gentileza de enviarnos el texto y permitirnos su difusión pública.

¡Soy un pelele! ***** por Fausto Fernández

Yerma pradera pecadora de amnésicos sin talento, la producción cinematográfica nacional sigue empeñada en relegar al olvido a quienes osan cabalgar(la) a contracorriente...del stablishment avinagrado, que no del público, ese forastero siempre ignorado, Hernán Migoya, forastero en tierra extraña (y enemiga) habla en su estupenda puesta de largo en el ídem de lo que los castrantes convencionalismos hacen a nuestro cine y a nuestras vidas: nos reprimen.

Olvidar para vivir, así sucede en estas ricas peripecias de un director sin identidad y una guionista enamorada reescribiendo ese amor a golpe de revisión, ácrata y juerguista, de géneros. Encuentro en París, esa capital metacomedia de Richard Quine, se erige en el eje del film, aunque no en el único: en esta vitalista, cínica, divertida y emocionante coda romántica al ozorismo o a Russ Meyer (convierte a los nudies sesenteros en versos hipnóticos que rimarían con Alain Resnais o Marguerite Duras), el Pierrot el loco de Godard se da la mano (o le mete mano) a Billy Wilder o a Howard Hawks (Su juego favorito pasada por el universo farrellyano).

Generosamente, ¿suicidamente?, el francotirador padre de Kung-Fu Kiyo o DNI reúne en su película las señas de identidad de la comedia de enredos sexuales-sentimentales para que el público se tronche. Es verdad que ya muchos no están para simplemente reír sin coartadas intelectualoides, y que ¡Soy un pelele!, en términos billywilderianos, estaría más cerca de la odiada Bésame, tonto que de Con faldas y a lo loco, pero incluso ahí resalta el estilo y el compromiso del autor.

Dirigida con rabiosa e inocente libertad, con una asombrosa elegancia (o procacidad) y con una magia especial en el trato con los actores (si hubiera justicia el gran Calatrava se llevaría un Goya), ¡Soy un pelele! es una pequeña gran maravilla, un puñetero regalo para amantes del cine que está, sí, puñeteramente vivo. Un canto de cachondo amor libertario que no nos gustaría olvidar jamás. Para quienes odien ser peleles del mainstream.
Lo mejor: está escrita, dirigida e interpretada desde el corazón, y la entrepierna.

Lo peor: su pésimo estreno comercial.



Por cierto, en la película participa la colega Rosa Boladeras, una actriz interesante hasta cuando se come unas patatas bravas.

Nos necesitais

A raíz de polémicas como esta, aparecen voces que defienden que el cine o el teatro no debe subvencionarse. Y si ya estaban antes, esas voces aprovechan para volver a la carga.

No es nada nuevo.

Es una tendencia que ya hemos oído en otras ocasiones. Lo gracioso del caso es escuchar a gente en cuya trayectoria no aparece ni tan sólo un único trabajo que no haya sido subvencionado de alguna manera por una institución pública decir que "no debería haber ayudas de ningún tipo". Es como un funcionario de Hacienda quejándose de "esa panda de chupopteros del cine".



A veces hay que recordar lo obvio: La cultura no tiene una finalidad unicamente comercial. No puede auto-abastecerse de la misma manera que lo hacen otras industrias. Aplicar las leyes de mercado y sólo las leyes de mercado en algo que, por muy poético que suene, no deja de ser "comida para el alma" es un error de base. El Gobierno de España ayuda a los ganaderos, ¿exime eso de pagar impuestos a los vegetarianos?

A mí Hacienda me sangra a poco que puede. Y con esa pasta pago al ejercito, a los miembros y miembras del Congreso, a la Casa Real, a la policía y a los secretas disfrazados de góticos que acompañan a las hijas del presidente. Cap problema.

Necesitamos gente que recoja nuestras basuras, y con el dinero de todos lo financiamos.



También necesitamos películas y obras de teatro que muestren quienes somos y dónde vivimos. Que muestren, como decía Truffaut, "lo que somos, lo que queremos ser y lo que tenemos miedo de ser". Son los sueños de un pueblo los que se muestran en sus escenarios, si le quitas al pueblo su capacidad de soñar acabas con él. Puede sonar demagógico pero es lo que n'hi ha. Todas las grandes "patrias" lo saben y lo ejercen, hay tres armas para mantener la hegemonía de un pueblo: Militar, política y cultural.

Si dejamos ese cometido de soñar exclusivamente en manos del capital privado vamos más listos que los pulmones de Eugenio. Preparémonos para no ver más que "Hoy no me puedo levantar" y similares. Por supuesto, olvidémonos de obracas como URTAIN, que arrastra pérdidas de 20 millones de pesetas a pesar de ser considerada por muchos la mejor función en muchos años.

Vale, pero dejar la cultura en manos de los políticos también es peliagudo. Ellos tampoco son mancos, y en todo caso tienen truco. Y luego nosotros, los que hacemos películas y demás, los titiriteros(y a mucha honra), somos unos caóticos y unos piezas también.



El otro día un teatrero con más o menos predicamiento institucional me confesaba lo que iba a cobrar por labores de dirección escénica en un teatro público. La verdad es que era un muy buen sueldo. Él defendía que debían saberse los números públicos, y predicaba con el ejemplo. Yo le argumentaba que si salían a la luz los sueldos de los dirigentes de teatros e instituciones culturales varias, en un país tan poco respetuoso con la cultura como es España(y, en otros temas poco puedo decir, pero en lo que concierne al desprecio por la cultura Catalunya ES España), era como soltar la liebre para que indocumentados como este pudieran hacer sangre con nuestro gremio y acabar de destrozarnos vivos. La cultura está siempre en la UCI, no necesita un leve resfriado.

El susodicho teatrero me respondía que, si no queremos que se nos echen encima, si pretendemos que nos respeten y nos valoren, lo primero que debíamos hacer era explicarle a la gente cuál era nuestro cometido. "El que paga no debe dar ni pedir explicaciones, las debe dar el que cobra".



En cierta medida algo comparto de su discurso. En este momento que vivimos, de Millets, de Costas, de crisis y demás, es más necesario que nunca que le expliquemos a la gente, al público, por qué nos necesita, que seamos lo más transparentes posibles y que más que dedicarnos a decirnos lo buenos que somos y lo mucho que nos queremos, o a tener pataletas porque no nos toca una parte del pastel lo suficientemente grande, nos esforcemos en poner al público de nuestro lado.

Que nos entienda.

Que se fíe de nosotros.

Y, sobre todo, que sepa por qué nos necesita.

Porque, no lo duden, nos necesita.

Demanda de lo que tenemos que ofrecerle siempre va a haber. Pero, por varias razones que tal vez vengan al caso pero que dejo para otro momento, van a haber muchas voces que le quieran convencer de lo contrario.



Invito a los Cacamoscas que entiendan inglés a ver este vídeo. Es un extracto de la ceremonia de los Oscar de 1980. No es casual que pertenezca al final de la última época dorada de Hollywood. En él, Jane Fonda presenta el premio al mejor actor protagonista. En vez de bañarse en la auto-complacencia típica de este tipo de ceremonias, se da un tiempo para explicar brevemente la trayectoria profesional de cada nominado de una manera que yo no había visto antes: Explica por qué una cultura necesita un Jack Lemmon, un Pacino, un Dustin Hoffman. Lo explica convincente e inteligentemente. No toma al público por idiota pero le dice algo así como:

"Hey. Estamos aquí. Tenemos un cometido. Ustedes se benefician de él. Sean exigentes con nosotros. Les queremos."








Como es un tema que me da inmensa pereza, pongo estos cuadros preciosos de Ben Shahn para amenizar la cosa.

¿Has dejado abierta la nevera?

"El suelo de goma rebota y hace que se rompan los niños ya no pueden jugar, morros, se enfadan. Hay un parque arriba, temático, con un avión antiguo y con loopings en los dragones, trenes y barcos...



El lobo de mar reapareció y sólo supo impostar una sonrisa, tragedia, todo tipo de cines y teatros, espectáculos en silencio, nueva ira, sin voz, impotente, consentido, elefantes en silencio. Este verano en l'Escala salió del circo y anduvo por la calle, en silencio, salió de su gabia. Huele a puro apestoso, que manchas los olores, ¿podrías hacer el favor de apagarte dentro del culo de tu dueño y así dejarnos un poco, poquísimo azúcar? Yo es que me pongo mucho, como en Marruecos para ser más dulces. Comen esos fideos con "sucre glas" y canyella, pastel de carne con lo mismo, y cuando se saludan se ponen la mano en el pecho, sin azucar, pero para ser también, otra vez, más dulces sueños, amor mío, ojalá el mejor de tus sueños sea una pesadilla comparada con tu vida real.

Y así, tras decir esas palabras, el lampista abrió su caja de herramientas y estaba desdoblegat, encara que escrivint el que jo vulgui, aquest dobleig... Un glop de te, dolcet, crema!!! Té gust de te, verd. Vermell no n'hi ha, a mi m'agrada mes el color vermell. A tu el verd, potser.



Ja no tinc veu. He de callar, doblego bé, i anar "Tirant (lo blanc)" y "Los Cinco en altamar" son mis novelas favoritas. Tener o no tener, esta es la cuestión.

Fàtima!

El meu cactus RIP aquest estiu. Pobreta, es deia Fàtima. El meu pare li va decidir el nom. Jo també m'hauria d'haver dit així, fi, delfí... En fi, no m'en vaig pas a dormir. Potser somniar.

Que la vida es sueño. Los sueños sueños son. Y el sueño de la razón produce esta historia."




Las fotos son de La Festa, espectáculo de Jordi Prat i Coll que se puede ver, en el momento en el que escribo esto, en La Caldera y en el que participo junto a 28 actores más.

El texto... Bueno, ya sabéis. Como dice una buena amiga, debemos confiar en el azar.